غروب جمعه

باز هم جمعه غروب كرد و باز در اين غروب دل انگيز پرواز از دلها به آشيانه جمكران، آن گنبد عرفانى، جان مى گيرد. آرى، جمعه است و غروب جمعه است و تنها دل است و عشق و اشك و سوز. نگاه ها راه گنبد را مى پيمايند و دستها را آسمان را و دلها عرش را و اشك ها...

بار خدايا تا كى بايد در فراق شقايق اشك حسرت بريزيم تا كه امين روز بايد عشقمان را آرام سازيم. تا كى بايد شراب گناه بنوشيم تا كى بايد در دوزخ دنيا جان پرورانيم. تا كى بايد عاشق باشيم و جمال معشوقمان را نشناسيم تا كى...

اماما، اى كه با بهار نگاهت كوير دنيايمان را سبز گردانيده اى، اى كه از احوال زمينيان و خاكيان آگاهى، اى كه از بيخ آفرينش تا قيامت مى دانى، اى كه چشم هاديت بر ظلمت اين جهان تار بيناست، چرا از ظهورت كناره مى گيرى؟ آخر مگر چگونه بر اين اقليم سرافكنده نظر كرده اى كه اينگونه نالايق ديدارت است؟ مى دانم كه همه غرق در گناهيم، مى دانم كه ما آدميان هنوز معطوف تو نگشته ايم، مى دانم كه در درس «پاكى» مردود شده ايم، مى دانم كه از تو دورى گزيده ايم، مى دانم كه قدمهايمان راه مسجدت را نمى پيمايند، امّا تو ما را در مكتب عصمتت ثبت نام كن تا شايد راه نور را دريابيم. اماما، ساليان است كه عاشقانت نذر عشق را در عمق دل كاشته اند و با سوز دل آبيارى كرده اند و اين عشق زنده است و هر جمعه جانى تازه مى گيرد. مى دانم كه وجود ما قطره اى از اقيانوس عصمتت را نچشيده، امّا تنها عشق به تو ريشه هاى عمرمان را تنومند كرده و اميدمان به زنده بودن را سبز گردانيده و كوير خشك ديدگانمان را دريايى كرده است. اماما، در جاده وصال به تو دامها گسترده اند كه گامهايمان را مى لغزانند و بيم سقوط در دره هاى زندگى را ــــــــــــ مى دهند، تنها تويى كه با اشاره اى شمشير شجاعت در دست قلبمان مى دهى و راه سعادت را برايمان هموار مى سازى. رهبرا ما كه عمريست تشنه كام ديدنت هستيم، جرعه اى از جام ديدار بر گلومان بنوشان كه اين آرزوى ديرينه و جاودانه ماست و هنوز ريسمان اميد را از آن جدا نگردانيده ايم و نغمه اميد را بر دل محزون آرزومان سر داده ايم. مهدى جان تو كه بر فراز قله غيبت عمر مى گذرانى، بر زير پايت چگونه نظر مى كنى كه عاشقان سوخته دلت را آنگونه كه هستند نمى يابى؟ چگونه آنها را مى بينى كه در آتش عشق مى سوزند، امّا نزديك نمى آيى. حقيقت را مى دانم كه از عالم غيبت دست هدايت بر سر امّت گمراه مى كشى و ره نيل به كعبه سعادت را بر ما مى نمايانى.

امّا براى يك عاشق تنها آرزو و ديدار رخ معشوقش است. مهدى جان، ما كه هنوز در بستر مرگ نخفته ايم و توشه اى براى سفر برفراز و نشيب آخرتمان نيندوخته ايم راهى بنما كه به نيكو كردارى ختم گردد و كوله بار خاليمان را از آذوقه خوش طعم ايمان و تقوا مملو گرداند و آخرين كلام: مولايم ظهور نورانيت را با عمر ما تطبيق ده كه تشنه ديدار توايم.

جمعه يعنى يك غزل دلواپسى***جمعه يعنى گريه هاى بى كسى

جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب

جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست***جمعه خود ندبه گر ديدار اوست

جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند***از غم او بيدها مجنون شوند

جمعه يعنى يك كوير بى قرار***از عطش سرخ و دلش در انتظار

انتظار قطره اى باران عشق***تا فرو شويد غم هجران عشق

جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل***هق هق بارانى چنگ غزل

زخمه اى از جنس غم بر تار دل***تا فرو شويد غم هجران دل

 التماااااااااس دعا...