اللهم عجل لولیک الفرج

مناجات التائبین

velaeat — Sun, 04 Oct 2009 13:25:18 GMT

غبار راه بازگردانندگان

گناهم لباس خواری بر تنم کرده است ودوری از تو درماندگی را آرایشم شده است . وافزونی لجن گناهم ماهی دلم را میرانده است .
ای نهایت آرزویم ! ای زیباترین مطلوبم ! ای تنها پاسخگویم ! وای محبوب دلم ! ماهی دلم را با جریان زلال توبه پذیرت زنده گردان.
بعزتت سوگند که جز توبرگناهان خویش را بخشنده ای نمی یابم وشکستگی خویش را جر تو پیوند نمی بینم .
من اینک با بالهای تواضع به بارگاه تو بازگشته ام وپیشانی خشوع وخواری خویش بر درگاه قدرتت نهاده ام .
اگر از در رحمت خویش برانیم به کدامین در پناهنده شوم واگر از قله رأفتت فر افکنیم به کدامین دامنه بگریزم ؟ ... که صد افسوس از خجلت ورسوائیم و... هزار فغان از توشه راهم .
ای بزرگ بخشاینده گناهان بزرگ وای به هم آورنده پیوند زننده استخوانهای شکسته !
از عظیم گناهانم هلاک کننده هایش را ببخش واز قبیح رازهایم رسوا کننده هایش را بپوش ومرا در گرمای حضور قیامتت از خنک گوارای عفوت بنوش .

خداوندا!
بلند پرده زیبای گذشتت را بر چشمان گنهکار خسته ام دریغ مکن .

خدایا!
بر گناهانم را سایه روشن رحمتت بیار وبرعیوبم را ابر پر بار رأفتت بیار ...

خدای من !
آیا بنده فراری جز به سوی مولای خویش برمی گردد واز خشم کیفر با او جز در کنار او پناه می گیرد ؟...

معبود من !
اگر در ورود به درگاه توبه ات پشیمانی است بعزتت سوگند که من به این در آویخته ام واگر استغفار از گناه ، تیشه ای بر ریشه گناهان است ، این ریشه استغفار من ! حق خشنودی از آن تست ، تویی که با باران رحمتت غبار گناهان را از صحنه دل می شویی.

خدایا!
به قدرتت ، که به سویم چشم بگردان ویا ابر بردباریت بر بیکران دشت گناهانم بگذر. وعلیرغم آنچه فقط تو می دانی برسرم دست مدارا بکش .
تویی که بندگان را به بارگاه عفوت دری گشودی وتوبه اش نامیدی وفریاد زدی که :« هلا مردمان به سوی من آئید آمدنی نادمانه وعاشقانه » پس چیست عذر آنکه به سوی من در را گشاده ببیند وآرام وقرار گیرد ؟

خدای من !
اگر گناه از بنده زشت است عفو که از سوی تو زیباست .

معبودم !
من اولین عصیانگر تو نیستم که بر او بخشیدی و در سایه ابر احسانت بر او بار یدی .
ای دریابنده درماندگان ! ای دردسوز دردمندان ! وای بزرگ نیک پردازان ای داننده هر چه نهان وای زیبا پوشاننده هر آشکار وپنهان !
تو میانجی گناهانم وکرم وجودت گزیدم واز میان هر آنچه هست ، برای ورود به درگاه رحمتت تورا برگزیدم .

خدایا!
استجابت کن دعای مرا ومسوزان ریشه نهال آرزوی مرا وبپذیر رجعت مرا وبپوشان فضیحت مرا.
ای پذیرنده ترین پذیرندگان ! وای پوشنده ترین راز پوشندگان ! و ای مهر گستر ترین مهربانان .

منبع : صحیفه سجادیه امام سجاد (ع)

مناجات

velaeat — Mon, 24 Aug 2009 08:38:18 GMT

گر چه همواره راه نیایش عبد و مولا باز است، ولی برای زمان مشخص مانند ماه مبارك رمضان كه عید اولیای الهی است، فضیلت مخصوص است.

یكی از خواسته‌های امام سجاد سلام الله علیه در سحرهای ماه مبارك رمضان طبق نقل ابوحمزه ثمالی این است:

"اَللّهُمَّ اَشغَلْنَا بِذِكرِكَ وَ اَعِذْنَا مِنْ سَخَطِكَ وَ اَجِرْنَا مِنْ عَذابِكْ وَارْزُقنا مِنْ مَواهِبِكْ وَ أنعِمْ عَلَینَا مِن فَضلِكَ وَارْزُقنا حَجَّ بِیتِكَ وَ زِیارَهِ قَبرِ نَبیِّكَ صَلَواتُكَ وَ رَحمَتُكَ وَ مَغفِرَتُكَ وَ رِضوانُكَ عَلَیهِ وَ عَلی اَهلِ بِیتِه ."

در عین حال كه وجود مبارك امام سجاد از ذات أقدس إله نجات از دوزخ و رهائی از عواقب تلخ گناه را مسئلت می‌كند، یاد و نام خدا را هم از خدا طلب می‌كند، درخواست می‌كند. قبلاً هم ملاحظه فرمودید كه بعد از تخلیه از گناه نوبت به تجلیه و تَحلیّه می‌رسد. در خیلی از جمله‌ها اوّل بخشایش گناه را طلب می‌كند بعد حِلیة نام و یاد الهی را!

عرض می‌كند: خدایا! ما را به نام خودت مشغول بكن كه یاد تو در دل و نام تو بر لب! در صحیفه سجادیّه این چنین عرض می‌كند: یا مَنْ ذِكرُهُ شَرَفٌ لِلذاكِرین وَاشْغَلْ قُلُوبَنا بِذِكرِكَ عَنْ ذِكرِ مَنْ سِواكْ. (2) پروردگارا! اگر كسی بود كه یاد تو شرف كسانی است كه به نام تو و یاد تو به سر می‌برند. یعنی اگر كسی یاد تو را در قلبش احیاء كرده است، آن قلب قلب شریف است. و اگر دل ای ظرف یاد تو نبود، از شرف غیبی و الهی طرفی نبسته است!

عرض می‌كند: خدایا! ای كسی كه یاد او و نام او شرف است برای ذاكر، قلب ما را به نام خودت مشغول كن و دل ما را از هر یاد و نامی اِعراض بده كه صحنه نفس ما صحنه نام و یاد تو باشد! در بحث‌های آینده به خواست خدا خواهیم داشت كه امام سجاد سلام الله علیه عرض می‌كند: دل ما را لبریز از خشیّت خود و همچنین محبّت خود قرار بده. این ذكر مُستوئِب باعث آن خشیّت غالب یا محبّت غالب می‌شود. اگر انسان دائماً به یاد حقّ بود، فقط از او می‌هراسد و به او امیدوار است. و اگر دائماً به او امیدوار بود و از او هراسناك بود، كم كم دائماً به او مهر می‌ورزد و نام و یاد غیر از او را از دل بیرون می‌كند. و اگر دائماً به نام و یاد او به سر برد و فقط به او مهر ورزید، قلبش مُتیَّم به حبّ الهی خواهد شد، كه كم كم به محدوده حَیَمان فرشتگان بار می‌یابد.

آنچه كه در دعای كمیل آمده است كه: قَلبِی مُتَیَّمَاً بِحُبِّكْ. (3) این بعد از آن است كه انسان اوّل قلبش را به نام خدا و یاد خدا متذكّر كرد، بعد در خوف و رجاء موحّد شد، بعد محبّ خدا شد، بعد محبوب خدا! اگر چنانچه تمام قلب محبّ خدا بود و مُتیّم به حبّ الهی شد، آنگاه چنین قلبی هم محبوب ذات أقدس إله است.

در این جمله‌های دعای ابوحمزه ثمالی، امام سجاد سلام الله علیه به خدا عرض می‌كند: پروردگارا ! ما را به نام خودت مشغول بكن! چنین كه در زیارت امینُ الله هم این چنین است كه قلوب ما را مَشغُولَهً عَنِ الُّدنیا، مُفارِقَهً عَنِ الدُّنیا بِحَمْدِكَ وَ ذِكرِكَ وَ ثَنائِكْ. (4) ما را به نام خودت مشغول بكن و از ذكر دنیا و آنچه رأس كلّ خطیئه است ما را باز بدار . وَ أعِذْنَا مِنْ سَخَطِكَ، ما را از انتقام و خشم خودت پناه بده. و ما را از عذابت نجات بده و از مواهب ات برخوردار بفرما، و فضلت را بر ما به عنوان نعمت‌های الهی ارزانی بدار !

آنگاه زیارت حجّ خدا، حجّ خانه خدا و زیارت مواقف شریفه، حرم مطهّر پیغمبر صلّی الله علیه و سلّم و ائمه معصومین سلام الله علیهم مورد درخواست است. آن روز كه امام سجاد سلام الله علیه این دعاها را ایراد می‌كردند، سخن از بقیع و ائمه بقیع و مشاهد مشرّفه در بقیع نبود! البتّه شهدای دیگر، مؤمنین و مؤمنات در مدینه مدفون بودند، امّا سخن از ائمه بقیع نبود. ولی الآن كه پیروان قرآن و عترت این دعاها را در سحرهای ماه مبارك رمضان تلاوت و قرائت می‌كنند، منظورشان این خواهد بود كه ما آمدیم كه مشرّف بشویم، هم حرم مطهّر پیغمبر صلّی الله علیه و آله را زیارت كنیم، هم ائمه بقیع را و هم قبور مؤمنین را و هم قبور شهدای اُحُد را و مانند آن.

عرض می‌كند:

پروردگارا! تو نزدیكی، دور نیستی و جواب می‌دهی، كسی را ناامید نمی‌كنی. توفیقی بده كه ما به طاعت تو عمل بكنیم و بر ملّت تو و بر سنّت رسول خدا صلّی الله علیه و سلّم برویم . این كه عرض می‌كنیم: وَ تَوَفَّنَا عَلی مِلَّتِكَ، این در حقیقت عمل به وصیّت یعقوب و ابراهیم (سلام الله علیهما) است . این بزرگواران، فرزندان ظاهری و باطنی خود را توصیه كردند كه بر ملّت الهی بمیرند، كه آنها مثلاً جریان یعقوب این چنین است كه به فرزندان خود فرمود: یا بَنِیَّ، لا تَمُوتُنَّ إلا وَ أنتُمْ مُسلِمُون.(5) یعنی بكوشید كه مسلمان بمیرید. همین وصیّت را قبل از یعقوب، ابراهیم خلیل (سلام الله علیه) هم به فرزندان خود كرده است. و چون مسلمان‌های راستین فرزندان ابراهیم خلیل‌اند، مِلَّهَ أبیكُمْ اِبراهیم هُوَ سَمّاكُمُ المُسلِمینَ مِنْ قَبل (6)، كه در بخش پایانی سوره مباركه حج است، نشان می‌دهد كه همه مسلمان‌ها فرزندان ابراهیم خلیل، آن بت شكن تاریخ اند! اگر مسلمان‌ها فرزندان ابراهیم خلیل اند، باید به وصیّت پدرشان عمل كنند. وجود مبارك خلیل حقّ به ما وصیّت كرد كه سعی كنید اسلام را به همراه تان به برزخ و قیامت ببرید. اگر كسی ایمان مُستُودَع داشته باشد، معاذالله در پایان عمر بی ایمان می‌میرد.

آنگاه عرض می‌كند: اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد. وَاغْفِر لِی وَ لِوالِدَیَّ وَارْحَمْهُما كَما رَبَّیانِی صَغیراً وَاجْزِهِمَا بِالأحسانِ اِحساناً وَ بِالسَّیئاتِ غُفراناً . پروردگارا ! مرا بیامرز، پدر و مادر مرا بیامرز ، آنها را مورد رحم و مهر قرار بده، همان طور كه آنها در كودكی به لطف و احسان تو مرا پروراندند، آنها را هم مورد رحمت قرار بده . به آنها اگر كار خیر كردند، در قبال احسانشان، احسان بده و اگر سَیّئ ای داشتند خدای ناكرده، آنها را هم ببخش! گرچه پدر و مادر جزء مجاری فیض إله هستند، امّا یك انسانی كه خدا را می‌خواند به عنوان مبداء و مُنعِم كلّ، او دیدش درباره جهان این نیست كه ذات أقدس إله فاعل بعید است و موجودات دیگر فاعل قریب. چنین كه دید او این نیست كه خداوند فاعل به معنای ما مِنه است، یعنی فاعل الهی و مُجدّ، و دیگران فاعل به معنای ما بِه اند، یعنی علّت مُعدّه. چون بالأخره اگر دیگران فاعل قریب باشند، خدا فاعل بعید، و دیگران فاعل ما بِه باشند، خدا فاعل ما مِنه، یعنی دیگران وسیله باشند، خدا مبداء فاعلی، باز یك صیرورتی و تعدّدی هست . امّا اگر دیگران را مجاری فیض بدانیم و مظاهر بدانیم، دیگر هیچ مشكلی پیش نمی‌آید . پروردگارا ! پدر و مادر ما مظهر فیض تو بودند، تو آنها را رحم بكن، همه مؤمنین و مؤمنات، زنده و مُردة آنها را بیامرز و بین ما و بین آنها در خیرات تبعیّتی برقرار كن! هر خیراتی كه آنها انجام دادند، ما انجام بدهیم . هر خیری هم كه نصیب آنها می‌شود، نصیب ما هم بشود.

پی‌نوشت‌ها:

1- سورة غافر / آیة 60

2- صحیفه سجادیّه/ دعای یازدهم ـ وَ كانَ دعائُهُ (ع) بِخَواتِمِ الخَیر

3- مفاتیح الجنان / دعای كمیل

4- مفاتیح الجنان / زیارت امینُ الله

5- سوره بقره / آیة 32

6- سوره حج / آیه 78

درد و دلی با خدا

velaeat — Mon, 25 May 2009 10:01:18 GMT

نشسته ام اينجــــــــا تنها در اين اتاق به ياد لحظا ت شاعرانه ام در ايامی که !‌ تنها و تنها فقط با نوشتن برای لحظاتی چند از اين عالم خاکی!‌ رها ميشدم ...در حالی که مدتهاست که ديگر از نوشتن هم هيچ نميبينم !‌

بازم من ...تو خلوت هميشگی خودم....و خدايی که همين نزديکی است!

سوخته های سقا خانه ی دلم را در خيال سيال فضا رها ميکنم ..فضايی که تک تک مولکولهای آن را الان خاطرات گذشته ام پر کرده....می گريم و اشک چون شمع در پای چشمانم آب ميشود!‌ امروز از سوخته های دلم بوی آشنايی به مشامم رسيد و آن بوی گلهايی بود که..... اشک ريختم و باز انديشه کردم که قبل از غروب خورشيد من نيز خواهم رفت من فقط برای لذت دلم ! ‌و خواب باورهايم ٬ شايد هم برا ی دلخوش کردنه دل بينوایـــــــم می نوشتم روزگاری که کويری بود که گاه برآن ببارم ...

ميرم کناره پنجره !‌ سعی ميکنم بوی بهارو استشمام کنم !‌ پس با تمام وجود نفس ميکشم ...چشمامو ميبندم...شايد کاره درستی نباشه ....وای خدای من يعنی هنوزم من توی خواب زمستونی خودم به سر می برم ؟ بهارو بهونه کردم واسه نوشتن ... بهونه ی قشنگی پيدا کردم .نه؟ يه وقتايی موقع دلتنگيام ...همش اين دلم بهونه ميگيره .... وقتی خاطرات گذشته برام مرور ميشه ! دل گرفته هم عالمی داره.. اون وقته که ‌ بازم طاقت بغضم ميشکنه و بی صدا اشکام سرازير ميشن ....ياد گرفتم واسه هرچی مغرورم! ولی واسه دلم مغرور نباشم آخه به اندازه ی کافی غرور ديده.....

باور نميكردم كه همه زندگيم يك پنجره باشد پنجره اي كه بارها و بارها ديده بودمش، اما نه اين گونه.
باور نميكردم كه همه چیز در این پنجره باشد. پنجره اي به وسعت همه نيازها.
پنجرهاي كه هر گوشه اش نمايانگر خواهشي است و من نيز شده بودم نيازمندي بر پاي اين پنجره.
پشت اين پنجره چه خبر بود؟.
خسته شده بودم. احساس سربار بودن همه وجودم را فرا گرفته بود. تحمل نداشتم. چيزي بزرگتر از بغضي هميشگي گلويم را ميفشرد.
چقدر صبر؟ چقدر استغاثه؟ آقا چقدر؟ چقدر؟
صداي پرپر شدن را ميشنيدم، صداي ناله، التماس، نياز. صداي بال بال كبوتران. اين چه هم همه اي است؟
منقلب شدم، گرمم شد، ازتب داشتم می سوختم .

خدا جونمممممم ....

خدااااااااا .......
شرمم از آن است که نامت را بر زبان جاری کنم ...
و یا آنکه با همان قلم ، "ن والقلم ما یسطرون" که بر آن سوگند یاد کرده ای، بخواهم بر مصحف ، زیبایی تمام یعنی اسمت را رقم بزنم .
چون به خاطر ازدیاد رذایل و ناپاکی های دهان وباطنم ، شرم از اوردن نامت دارم.
تو را هم به دیگر نام صدا می زنم ...... ای فریاد رس ........
من در تمام برهه زندگی ام در کشاکش همه سختی ها و طی همه لطف ها و مرحمت هایت شاید سر بلند بوده ام .
ولی امروز ...
با تمام تفاسیر و وجوه معنی " کلانعام بلهم ازل " را به تصویر کشیدم

...یا اله العاصین...
من در جهل و قباهت رفتارم معترفم و دعایم "اللهم اهدنا صراط المستقیم "است

راستی هنوز نویدت را در گوش دارم ، با تمام ناشنوایی گفته هایت .

"السابقون السابقون اولئک المقربون"

من می خواهم در بازگشت دوباره به سویت از دیگر مذنبین و نادمین سبقت بگیرم .

چون چند صباحی دیگر "انا لله و انا علیه الراجعون " ...

می دانم که ای دوست نه گفتن برای تو نیست

چون تو را همیشه با "بسم الله الرحمن الرحیم " می شناسم .

بزرگوار کلام من حرف سر به صخره خوردگان است ...

"از آن روزی که ما را آفریدی به غیر معصیت چیزی ندیدی

خداوندا به حق هشت و چارت گذز از ما گنه دیدی ندیدی "

خدا را یافتی ای مسافر؟!

velaeat — Fri, 22 May 2009 16:59:18 GMT

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست...

مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت.

و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید.

مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود...

به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود.

زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.

مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت...

دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!

درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست ...

سفر به سرزمین وحی

velaeat — Sun, 19 Apr 2009 15:28:18 GMT

السلام علیک یا رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم)، السلام علیک یا فاطمه الزهرا(سلام الله علیها)

سلام، مشتری های مغازه مشکل گشایی محمد (ص)؛ سر سفره چاشت صبحگاهی نشسته اید، بفرمایید خرمای خودشناسی! بفرماید لقمه حلال زیارت مدینه! اگر در صف « صبر» بایستید، در چایخانه« چشم انتظاری» زیارت این پیغمبر مهربان، برای همه دل های دور افتاده، جا هست .

این جا مدینه است، شهر پیغمبری که وقتی با دست عطوفت اش پرده های بی سوادی را کنار زد، سواد شهر علم را نشان داد.

مردم! طبیب دردهای شما اینجاست؛ رسولی که با تواضع خود، ثابت کرد، سجده در برابر خدا، نافع ترین دارو برای جوش «غرور» است.

این جا مدینه است، طولانی ترین سریال سرسپردگی، بازیگران: مخلص، حق الزحمه: ثواب، تصویر بردار: جبرئیل، کارگردان: پیامبر اعظم(ص).

این جا زائرها زود تر از خورشید بیدار میشوند و هنوز، آسمان در تردید دو رنگی فلق مانده که با دل های شکسته و بی رنگ، از زیارت مزار بر میگردند.

چه صبحگاه با صفایی است .... در فاصله حرم پیغمبر تا قبرستان بقیع، تا چشم کار میکند گل افتابگردان ارادت و زیبا تر از آن، شُک شیرینی است که باید رو به کدام خورشید ، عرض حاجت کرد: محمد مصطفی (ص) یا بیت الاحزان فاطمه زهرا (س) .....

لحظه ای صبر کنید! من انگار در جیب قصه های مدینه یک عکس یادگاری از فاطمه(س) پیدا کرده ام: در عصر انجماد عاطفه و ایمان که مردم زمانه، دختر را مصیبت آشکار میخوانند و رسول خدا را به سنگ کنایه « ابتر» از مقابل خویش می رانند، پیامبر، دخترش را بسیار بلند پایه میدارد: یا رسول الله اسم دخترت را چه گذاشتی؟ فاطمه (س). اسم اش از ریشه « فطم» است. یعنی « بریده شده» چون خدا، او و شیعیان اش را از آتش دوزخ، بریده و جدا کرده است .

رسول خدا بهتر میداند آن چه از وحی نازل شده، در جام جان فاطمه (س) هم چکیده است. مهر پیامبر به دخترش، بسیار برتر و با اهمیت تر از دوستی یک « پدرودختر» به حساب می آید. اگر فاطمه خلاصه قرآن، عصاره وحی و امید محمد در برابر طعنه های کفار نباشد، مگر می شود، زهرا (س) را نمونه دوستی خدا و غضب اش را غضب خدا نامید؟

خدایا چقدر بی صبرم برای دیدن این بارگاه توسل یعنی« جنت بقیع» .

راه می افتم و در مسیر پر ترافیک ادم ها و فرشته ها، خودم را به پلکان این آرامگاه فریاد های خاموش می رسانم. ازدحام جمعیت، کتف های سنگی پلکان را به بانگ بیدارباش بامدادی زائرین بقیع، از خواب بیدار میکند. مشتری های غربت از راه میرسند و زیر نگاه لاجوردی پگاه، خود را به در بقیع میرسانند.

... دانه......دانه....گندم، دانه،دانه.....

صدای پسرک دانه فروش، جلوی بالکن های بهاری بقیع، دلم را به کنسرت دلگیر بال کبوتران و سکوت حزن انگیز این قبرستان میبرد. پا آهسته بگذارید بر این مزار خاک فرش که این جا مینای دل اولاد رسول (ص) مدفون شده.... شعر دلدادگی ات را دانه کن برای این کبوتران که شاید فقط آن ها به خاطر داشته باشند که جنت بقیع، زیارتگاه همه مسلمانان است، همه آن ها که به دختر پیغمبر، سلام میکنند در سرآغاز هر زیارت.

صدای این همه سلام، من را می برد درخانه ائمه بقیع ، در خانه ام سلمه، در خانه خانم ام البنین ، در خانه عمه های رسول الله ، و در خانه همه خفتگان در بقیع .......

با ادب و عقب عقب از بقیع بیرون می آیم، تا ثواب بیش تر دانستن درباره این تربت ستاره نشان، چهره زیارت امروز مرا کامل کند. بر میخورم به جمعیت زیادی که دور یک سید روحانی حلقه زده اند. صدای مه گرفته سید ، جای خالی تحریف را با مروارید های دانایی پر میکند. گوش میسپارم...... چقدر این حرفا دل زائران را جلا میدهد.

... « خدا را شکر کنیم که در این دریای ظلمت زده دنیا، یه فانوس دریایی و یه ماه بی نظیر هست به نام فاطمه(س) تا ما راه فضیلت رو گم نکنیم.

جماعت! کدوم یک از ما کتاب زندگی حضرت زهرا(س) رو به دقت، مرور کرده؟ شده تا حالا یه برگ از « سرمشقی» رو که او با « خوف و خاطره و خطر» برامون نوشته و به یادگار گذاشته، درست بنویسیم؟؟؟؟؟

شده یه بار هم که شده از پاک منشی، اندیشه مترقی، آیین همسرداری......چی بگم! از کمال جویی و حق طلبی فاطمه(س)، سخنی به میان بیاریم؟؟؟؟

فاطمه، زینت زنان شد به سادگی، رشک فرشتگان آسمان شد به پاکدامنی، فاطمه، خلاصه قرآن شد به کوثر نفیس طهارت و افتخار، خلقت خدای رحمان شد به سرمایه عصمت .

جماعت ، یه روزی در همین مدینه، چنین آیینه ای رو شکستند و پاره تن پیغمبر رو .....».

حرف های سید، من را می برد تا غربت یک مزار بی نشان!

کبوتر ها اما، راز این مزار را خوب میدانند؛ مزار فاطمه(س) در قلب مسلمین است . کبوتر ها سلام میکنند و سینه ها مدینه میشوند!

اولین دیدار با مسجد النبی(ص)، برکه دیدگان هر زائری را از اشک حیا پر میکند. چه قصه هایی در این زمین پاک خدا جریان دارد؟

خاطره روزهای رنج رسول خدا که در مدینه سینه اش مزرعه محبت و مساوات بود ولی دست دشمن فقط داس دو روریی.

زائرین مدینه در دوچیز با هم مشترک اند: دین اسلام و اشک صداقت! آدم هایی با پوست پنج قاره، مردمی با هزار رنگ و هزار درد، اما بی رنگ و بی ریا در برابر این گنبد..... این مرقد.

... و« الله اکبر» زبان وحدت این همه مسافر است . نماز، نخ تسبیح دانه دل هایی است که از هم جدا افتاده بودند و چه دل میبرد صوت خوش امام جماعت، اما خوش تر از آن، زیارت با معرفت است که کوزه پر از سوال مرا، امشب در کنار دریای علم یک عالم کشانده، من، مشتاق ام و او خوش قول!

از راه میرسد با دو تا لیوان آب زمزم و شروع میکند به ریختن مستی معنویت در جام چشم من:

ـ « زیارت مدینه، دیباچه سفر به قبله است تا یاد بگیریم دین ما بدون محمد(ص)، کعبه بدون علی(ع)، و علی (ع) جدای از زهرا(س) ممکن نیست».

بیهوده دنبال مزار حضرت مرضیه نگرد. فاطمه(س) قفل کل یک سوال است که پی بردن به آن، قلعه های محکم جهل را میشکند و حق را به آغوش مردم باز میگرداند. کدام سوال؟ این که چرا شاهکار آفرینش، این پایگاه مهر و معرفت و بینش را از چشم حقیقت جوی ما دور کرده اند؟!

خدا وکیلی چرا بین ما و فاطمه زهرا(س) این قدر دیوار دوری است؟ اشک شیفتگی ما ، عقلمان را به روضه داری دعوت کرد و ما تصور کردیم شیعگی و پیروی از فرهنگ فاطمه تنها در برکه کوچک شعر و مرثیه، خلاصه میشود؛ حال آن که علمای بزرگ و دینداری کهنسال و با اخلاص، پس از سال های درس و بحث و عبادت و ریاضت، باب شفاعت از در خانه این بانوی نور و نجابت میجویند.

اصلا محبت فاطمه هیچ ربطی به شیعه بودن ندارد. این همه مسلمان که در مسجد النبی (ص) نماز میخوانند، کافی است یک لحظه فکر کنند که این سلطان بی رقیب عالم اسلام، دختری داشت که خیر کثیر(کوثر) پیامبر بود و پدرش او را ریحانه و ام ابیها می خواندو قرآن را کلمه به کلمه با او نفس میکشید. فاطمه، میهمان نواز جبرئیل بود و در خانه ای بزرگ شد که میوه اش فقط کلام وحی بود. با چه کسی ازدواج کرد؟ با علی(ع) که پیامبر او را بر هر دوستی ترجیح میداد و او را برادر و وصی خود می نامید .

خدا، قرآن ، پیامبر، علی، فاطمه.... این پنج رکن را با انگشتان ایمان ات پاسخ بده! حالا به صفحات تاریخ باز گرد. میگویند دختر پیامبر، جوان در گذشت. شاید 75 شاید هم 95 روز پس از رحلت رسول خدا(ص).

می گویند روز های اخر عمرش، بسیار میگریست، طوری که مردم مدینه از گریه های او بی تاب بودند!

چرا فاطمه(س) انقدر بعد از پیامبر بی تاب بود؟ چرا او را شهید کردند؟ چرا مزارش را از چشم مردم زمانه اش پنهان ساختند؟ نه، نه، فاطمیه ، ربطی به شیعه بودن یا نبودن ندارد. کافی است بگویی: « اشهد ان محمد رسول الله» و بعد فکر کنی که این پیامبر، دختری داشت که همسر علی بود ومادر حسنیین(ع)!

از مسجد النبی بیرون میآیم. مسلمانان جلوی غریبستان پر سوال بقیع، جمع شده اند. در جنت بقیع را بسته اند، اما انگار همه با زبان اشک می گویند: « هر قدر هم در این خاک، تابلوی عبور ممنوع » بکارید با «عبور آزاد» اشک چه میکنید؟ با بزرگراه بزرگداشت اهل بیت پیغمبر (ص) چه میکنید؟

بر میگردم تا گنبد گرامی عشق، مزار محمد(ص) را نگاه کنم . اشک میریزم.... فقط میتوانم به پیغمبر بگویم:

ـ « یا رسول الله ، عشق تو، نامه ای است که در پاکت هیچ قلبی، جا نمی شود».

و در آخر اینکه :

فاطمه(س) همدوش تنهایی های زائر مدینه است! به حرم با شکوه پیامبر(ص)، به هتل های سر به فلک کشیده این شهر، به بازار چنبره زده دور بقیع، نگاه کن و به یاد بیاور دختر این پیامبر را که در فاصله دو – سه ماه بعد از رحلت رسول خدا، گرد شهر مدینه میگشت، در خانه ها را میکوفت، حدیث پیامبر و آیات قرآن کریم را در شان اهل بیت (ص) میخواند، اما گوش دنیا کر شده بود و صدای آسمانی فاطمه(س) را نمی شنید.

سردی از خود ماست . ولی تا یاد فاطمه (س) کنی، گرمای شکفتن در برگ برگ رگ هایت، جریان می کند. فاطمیه، مادر عاشوراست، فاطمه (س) همه روز ها را به نام خود سند زده است .

چند وقتی است که از زیارت برگشته ام . تمام لحظات من، شده اشک دوری از بهشت بی تکراری به نام مکه و مدینه!

آخ، یادش بخیرآن نماز های اول وقت کنار روضه رضوان نبوی(ص).... و چه چنگی به دل میزند این عکس آخر از مدینه، شبی که با کاروان اعزامی دانشجویان دانشگاه های تهران نشستیم کنار باب جبرائیل . این عکس تصویر شیشه ای صفحه کامپیوتر من شده و لمس کردن اش، غم می بارد . عطر مدینه می آورد.

داستان مردی که به زیارت امام حسین علیه السلام نمی‌رفت

velaeat — Wed, 31 Dec 2008 07:29:18 GMT

شخصی از بزرگان هند به قصد مجاورت کربلای معلّی به این شهر آمد و مدت شش ماه در آنجا ساکن شد و در این مدت داخل حرم مطهر نشده بود و هر وقت زیارت حضرت امام حسین علیه السلام را اراده می‌کرد، بر بام منزل خود رفته، به آن حضرت سلام می کرد و او را زیارت می‌نمود؛ تا این که سرگذشت او را به «سید مرتضی»که از بزرگان آن عصر و مرسوم به «نقیب الاشراف» بود رساندند.
سید مرتضی به منزل او رفت و در این خصوص او را سرزنش نمود و گفت: «از آداب زیارت در مذهب اهل‌بیت علیه السلام این است که داخل حرم شوی و عقبه و ضریح را ببوسی. این روشی را که تو داری، برای کسانی است که در شهرهای دور می‌باشند و دستشان به حرم مطهر نمی‌رسد.»
آن مرد چون این سخن را شنید گفت: «ای نقیب الاشرف» از مال دنیا هر چه بخواهی از من بگیر و مرا از رفتن معذور دار.
هنگامی که سید مرتضی سخن او را شنید بسیار ناراحت شد و گفت: «من که برای مال دنیا این سخن را نگفتم؛ بلکه این روش را بدعت و زشت می‌دانم و نهی از منکر واجب است.»
وقتی آن مرد این سخن را شنید، آه سردی از جگر پر دردش کشید. سپس از جا برخاست و غسل زیارت کرد و بهترین لباسش را پوشید و پا برهنه و با وقار از خانه خارج شد و با خشوع و خضوع تمام، نالان و گریان متوجه حرم حسینی گردید تا این که به در صحن مطهر رسید .
نخست سجده شکر کرد و عتبه صحن شریف را بوسید. سپس برخاست و لرزان، مانند جوجه گنجشکی که آن را در هوای سرد در آب انداخته باشند، بر خود می‌لرزید و با رنگ و روی زرد، همانند کسی که یک سوم روحش خارج گشته باشد، حرکت می‌کرد تا این که وارد کفش کن شد. دوباره سجده شکر به جا آورد و زمین را بوسید و برخاست و مانند کسی که در حال احتضار باشد داخل ایوان مقدس گردید و با سختی تمام خود را به در رواق رسانید.
چون چشمش به قبر مطهر افتاد، نفسی اندوهناک بر آورد و مانند زن بچه مرده، ناله جانسوزی کشید. سپس به آوازی دلگداز گفت: «اَهَذا مَصرَعُِِِ سیدُالشهداء؟ اَهَذا مَقتَلُ سیدُالشهداء؟ ؛ آیا اینجا جای افتادن امام حسین علیه السلام است؟ آیا اینجا جای کشته شدن حضرت سیدالشهداء است؟»
پس فریاد کشید و نقش زمین شد و جان به جان آفرین تسلیم نمود و به شهیدان راه حق پیوست.»

داستان‌های علوی، ج4، ص210/ دارالسلام عراقی، ص301.

از غزّه نوای "هَل مِن ناصر یَنصُرُنی" به گوش می رسد

velaeat — Mon, 29 Dec 2008 07:45:18 GMT

در آستانهء محرّم الحرام، ما در کدامین سپاهیم؟ حسینیان، یزیدیان یا نظاره گران

أاُذِنَ لِلّذینَ یُقاتلونَ بأنّهُم ظُلِموا وَ إنّ اللهَ عَلی نَصرِهِم لَقَدیرُ

الّذینَ اُخرجوا مِن دیارهِم بغَیر حَق ٍ إلّا أن یَقُولُوا رَبُّنا اللهُ وَ لَو لا دَفعُ اللهِ النّاسَ بَعضَهم ببَعض ٍ لَهُدِّمَت صَوامِعُ وَ بیَعٌ وَ صَلواتٌ وَ مَساجدُ یُذکَرُ فیها اسمُ اللهِ کَثیراً وَ لَیَنصُرَنّ اللهُ مَن یَنصُرُهُ انّ اللهَ لَقویُّ عزیزٌ

به کسانی که جنگ بر آنان تحمیل گردیده، اجازهء جهاد داده شده است. چرا که مورد ستم قرار گرفته اندو خدا بر یاری آنها تواناست.

همانا که از خانه و شهر خود به ناحق رانده شده اند، جز اینکه می گفتند: " پروردگار ما، خدای یکتاست" و اگر خداوند بعضی مردم را به وسیلهء بعضی دیگر دفع نکند دیرها و صومعه ها و معابد یهود و نصاری و مساجدی که نام خدا در آنها بسیار بُرده می شود، ویران می گردد و خداوند کسانی را که یاری او کنند( و از آئینش دفاع نمایند) یاری می کند، خداوند قوی و شکست ناپذیر است.

آیات 39و40 سورهء حج

بسم رب الشهدا

velaeat — Mon, 31 Mar 2008 13:23:18 GMT

تا حالا شلمچه رو ندیده بودم. یکی از آرزوهام بود که برای یه بارم که شده برم رو خاک هاش قدم بزنم و نسیم غروب دلتنگی رو اونجا تجربه کنم. می خواستم از جنوب بنویسم. از خاکی بودن و پاک بازی. از بی رنگ بودن و رنگ عشق ساختن، بی پلاک بودن و با هویت زندگی ِِ جاوید کردن ... ولی...

ولی کلمات یاری نمیکردن، درست مثل ادم هایی که برای اولین بار، قدم به جایی گذاشته باشن که بهش تعلق ندارند... وقتی حس غریبه گی باعث میشد، چشمات بی اختیار از شرم به زمین دوخته بشه، با لمس کردن دل های خاکی، که شبنم اشک رو در گوشه گوشه زمینش به یادگار گذاشته بود، دیگه یارای بلند کردن سر نداشتم. با این همه شرم و بی لیاقتی چگونه قلم به دست میگرفتم و از هویت هایی میگفتم که هیچ گونه تناسبی با من و امثال من نداشتند؟

وقتی می تونستم بشونم که چگونه عاشقانه و بی رنگ، زمزمه أین الحسن و أین الحسین سردادند، وقتی می تونستم ببینم که چه ازاد و رها و بی ریا، نوای شیرین أین بقیه الله رو در صفحه زمان برای همیشه حک کردند، چگونه لب به سخن میگشودم و سکوت زیبای هیاهویشان را میشکستم؟

این بود که هاج و واج قلم به دستم خشک میشد و ثانیه ها بود که از پس هم میگذشت و من هنوز در جو ّ سنگین و هوای پر تراکمش نای نفس کشیدن نداشتم.

جوانانی را میدیدم که در عین جنب و جوش و خنده های با وقارشان، چه ارام و پر رمز و راز سر بر سجاده نیاز میگذاشتند و ترسیم عشق را به تصویر میکشیدند. جوانانی که از همین کوچه و از همین پلاک ها تا عرش رسیده بودند و من همچنان در دنیای رنگی ام غوطه ور بودم.

میدیدم پروانه هایی که چه عاشقانه شمع وجودشان را قطره قطره به پای محبوبشان ذوب میکردند....

پس با این همه عاصی بودنم چگونه از خلوصی می نگاشتم که الفبای ملموس ان را درک نمیکردم؟ صادقانه بگویم: چیزی جز الفبای حسرت برای نوشتن نداشتم...

خوشا به حال پرستوهای بی بالی که، بی پلاک در میان فکه ها و مجنون ها به دیدار دلدار نائل میشدند. خوشا به حال من های گمگشته و به مرز جنون دست یافته. خوشا به حال دلدادگان بیدار...

از میان کانال ها و خاکریزها، جز بوی غربتی نا مفهوم، جز نشانه ها و علامت های گنگ چیز دیگری برایم مفهوم نداشت!

غریبه ای بودم در میان آشنایان ناآشنا..... که چه نزدیک بودند و چقدر دور حس شان میکردم...

دیگر از همه من ها متنفرم. از همه رنگ ها بیزارم. از همه قلب های اسفالت شده که بویی از خاک و شلمچه ندارند فراریم. از همه نشانه های سراب گونه خسته ام.

کاش میشد در شمال شهرها، جنوبی سر کرد. کاش میشد در میان همه سکوت های وهم اور فریاد العجل سر داد.

کاش میشد ......

العجل العجل یا مولی یا صاحب العصر و الزمان (عج)

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

طرح 120 روز انس با قران کریم تا روز میلاد مهدی موعود (عج)

velaeat — Sun, 30 Mar 2008 18:37:18 GMT

بسم رب المهدی ارواحنا الفداه

سلام بر مهدی فاطمه سلام بر منتظران حضرتش

طرح ۱۲۰ روز انس با قرآن کریم تا روز میلاد مهدی موعود (عج) نذر مهدی موعود(عج)

این طرح سه ساله که در اینترنت اجرا میشه و امسال به امید خدا سال چهارم اجرای این طرح است. دوستانی که قبلا در طرح شرکت داشتند که مطلع هستند برای کسانی که با این طرح نا آشنا هستند توضیح می دم:

این طرح بدین نحو هست که از ۱۲۰ روز مانده به نیمه ی شعبان هریک از اعضا هر روز یک حزب از قرآن کریم را می خواند( به نیت شادی آقا و تعجیل در ظهور) و روز بعد حزب بعد و همین طور تا ۱۲۰ روز بعد

علاوه بر اینکه در هر روز یک یا چند بار ختم گروهی می شد خود شخص هم بعد از ۱۲۰ روز یک بار قرآن کریم رو ختم می کرد و روز آخر یا همان روز ۱۲۰ ام روز نیمه ی شعبان بود و خیلی کار زیبایی بود

این انس ۱۲۰ روزه با قرآن آن هم به نیت تعجیل در ظهور عالی بود و هزاران برکت داشت

امسال این طرح از روز اول اردیبهشت ماه شروع میشه و روز یکشنبه ۲۷ مردادماه یا همان نیمه شعبان روز میلاد امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف با ختم همراه با تامل ۱۲۰ روزه ی قرآن به پایان می رسه

خواندن یک حزب حدودا یک ربع وقت می گیره و مطمئنم که همه ی ما می تونیم روزانه حدود یک ربع ساعت برای با تامل خواندن کتاب آسمانی مان وقت بگزاریم

برای شرکت در این طرح به ایدی زیر ایمیل بزنید تا حزب مربوط به شما برایتان مشخص و جدول حزب ها برایتان ارسال شود.

baraye_abasaleh@yahoo.com

ضمنا پاسخ ایمیل شما حداکثر بعد از دو روز داده میشه در صورتیکه پاسخ ایمیلتان بعد از این مدت به دستتان نرسید حتما در وبلاگ «عهد جانان» یا در وبلاگ« در محضر نور» پیگیری کنید

امسال یک پیشنهاد برای شرکت کنندگان در این طرح داریم ،حتما یک نگاه بهش بندازین:

طرح دفتری از نور

العجل العجل یا مولی یا صاحب العصر و الزمان (عج)

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

السلام علیک یا اباصالح المهدی(عج)

velaeat — Thu, 27 Mar 2008 16:54:18 GMT

چه زيبا مولا علي(ع) فرمود: «الانتظار الشد الموت» انتظار شديد‌تراز مرگ است.

اي عدل منتظرو اي حاضر ناظر، چشم‌ها به تو دوخته شده ومنتظران حقيقت همچون شمعي تا صبح ظهور در غم هجرانت مي‌سوزند. چه سخت وگران است برمن اينكه ببينم همه خلق را و تو را نبينم: «عزيز علي ان اري الخلق ولا تري».

هر آدينه كه مي‌رسد،دل بهانه تو را مي گيرد و ما لب‌ها را با «ندبه» و « كميل»متبرك كرده و رو به درياي انتظار به انتظار طلوع آفتاب مي‌نشينيم.

اي ساقي فرج, چشمها آنقدر در فراق تو اشك ريخته و انتظار كشيده، دستها آنقدر طلب نوركرده وخالي مانده، دوشها آنقدرتازيانه سنگين اهانت را بر پيكره باورهاي ديني تحمل كرده كه دگر توان از كف داده. مولاي من كجا هستي كه دوستانت را عزت بخشي و دشمنانت را ذليل و خوار كني: «اين معز الاولياء ومذل الاعداء». اي سايبان دلهاي سوخته و اي انتظار اشكهاي به هم دوخته، عاشقانت هر جمعه ديدگان خود را با اشك مي‌آرايند و دلشان را نذر تو مي‌كنند. هرصبح با مولايشان تجديد ميثاق مي‌كنند. كاروان دل را به غروب مي‌برند، زبان را به ذكر فرج مشغول مي‌دارند و بر سجاده انتظار نشسته و انتظار بر دوش مي‌كشند، تا شايد دعايشان مستجاب شود و معشوق گوشه چشمي به آنها بنمايد.

اي تجديد كننده احكام تعطيل شده، و اي طلب كننده خون شهيد كربلا! كجا هستي؟

بيا و ديدگان را با ظهورت مزين كن و درياي محبت را بر دل مشتاقان جاري كن. اي چشمه عدالت، طولاني بودن انتظارت ما را به خطا كشانده است، ديگر عصر جمعه دلها نمي‌گيرد، چشمها نگاهشان را به رايگان مي‌فروشند. بازار معامله پاياپاي قلبهاي سكه‌اي در برابرقلبهاي سپيد بسيارداغ است.

چقدر مردم بر گردنشان قلبهاي سكه‌اي آويزان كرده‌اند؟ اي كاش مي‌دانستم در كدامين سرزمين قرار داري: «ليت شعري، اين استقرت بك النوي، بل اي ارض تقلك او ثري»». اي بلنداي نيكي، دوست دارم هر آدينه كه ميرسد، ندبه‌هاي زائرانت را دانه دانه در جام جمع كنم و از آن قلب بلوري بسازم و هنگام ظهورت باقلبي بلوري به استقبالت بيايم.مولاي من! كي مي‌شود كه تو ما را ببيني و ما تو را ببينيم و كي مي‌شود كه اين گفته مصداق پيدا كند كه: «متي ترانا و نراك».

هر جمعه دوباره سلام، دوباره ندبه، دوباره حسرت و آه، انتظار، غروب، ‌غريبي. دوباره زخم كهنه جدائيم عود مي‌كند. امانم را بريده است. خصمان دروني و بيروني، روحم را در زنجير غفلت به بند كشيده‌اند. براي درمان دردم راه را به خطا رفته‌ام مرا درياب يا صاحب الزمان. اي تمام آرزوي من! اي غائب غيبت نشين! توان سخن گفتن را از دست داده‌ام. از اين غروب بي‌طلوع به ستوه آمده‌ام. اي مهربان! به معصيت و ناسپاسيم اعتراف مي‌كنم. دستان نااميدم را كه در بند شيطان است، اميد بخش و افق فكرم را به سمت عرفان و معرفت جهت ده. نادم و پشيمانم و با كوله‌باري از دلتنگي زمانه كه پشتم را خم كرده سر تعظيم فرود مي‌آورم و اداي احترام مي‌كنم. اي با شكوه! اي هستي شيعه! فرياد بي‌‌كسي‌هايم را بشنو. قلب شكسته‌ام را درمان كن، اگر چه بارها عهدشكني كرده‌ام، اگر چه در كلاس درست هميشه غائب بوده‌ام، اگرچه پشت به اقيانوس محبتت كرده‌ام، حال همچو برگ خزاني كه اسير زمستان سرد و تاريك شده، با دستان خالي و پشتي خميده در محضرت زانوي ادب خم كرده و به انتظار پاسخ در سكوتي مبهم به سر مي‌برم تا اينكه جوابم را بدهي و باران رحمتت را بر قلب محزونم بباري.

العجل العجل یا مولی یا صاحب العصر و الزمان (عج)

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا